ღ♥ღ گاهی نگاهت را نگاه کن ღ♥ღ

...

sosoyesetare — Fri, 04 Dec 2009 12:38:18 GMT

دل... دو علامت سوال رو به روي هم... يا... رو در روي هم!!!

>> دلم يه سقوط آزاد مي خواد

يه حس رها شدن...

خواب دیده ام...

sosoyesetare — Thu, 26 Nov 2009 20:13:18 GMT

تو چه ساده ای و من، چه سخت

تو پرنده ای و من، درخت.

آسمان همیشه مال توست

ابر، زیر بال توست

من ، ولی همیشه گیر کرده ام.

تو به موقع می رسی و من،

سال هاست دیر کرده ام.

***

خوش به حال تو که می پری!

راستی چرا

دوست قدیمی ات _ درخت را _

با خودت نمی بری؟

***

فکر می کنم

توی آسمان

جا برای یک درخت هست.

هیچ کس در بزرگ باغ آفتاب را

روی ما نبست.

یا بیا و تکه ای از آسمان برای من بیار

یا مرا ببر

توی آسمان آبی ات بکار.

***

خواب دیده ام

دست های من

آشیانه تو می شود.

قطره قطره قلب کوچکم

آب و دانه تو می شود.

میوه ام:

سیب سرخ آفتاب.

برگ های تازه ام:

ورق ورق

نور ناب.

***

خواب دیده ام

شب، ستاره ها

از تمام شاخه های من

تاب می خورند.

ریشه های تشنه ام

توی حوض خانه خدا

آب می خورند.

***

من همیشه

خواب دیده ام، ولی ...

راستی ، هیچ فکر کرده ای

یک درخت

توی باغ آسمان

چقدر دیدنی ست!

ریشه های ما اگرچه گیر کرده است

میوه های آرزو، ولی

رسیدنی ست.

عرفان نظرآهاری

انتها نامه:

-> حرفی ندارم...

-> سال پیش فک می کردم شرایط خوب نیست اما الان می بینم چقدر خوب بود... سال دیگه؟!!!......... می ترسم.......

یه جمله ی قشنگ

sosoyesetare — Sat, 21 Nov 2009 17:26:18 GMT

با دعوا کردن به چیزی نمی رسید.... اگر گذشت کنید به بیش از آنچه که توقع دارید خواهید رسید

عنوان ندارد

sosoyesetare — Wed, 04 Nov 2009 21:02:18 GMT

- سلام، خوبی؟

- سلام، ممنون

- چه خبر؟

- سلامتی

. . . . . . . چه خبر خوبی . . . . . .

یاد خاطره ای دور بخیر

sosoyesetare — Wed, 21 Oct 2009 18:26:18 GMT

* قفسم را می گذاری در بهشت¹، تا بوی عطر مبهم دوردستی مستم کند؛ تا تنم را به دیواره ها بکوبم؛ تا تن کبودم درد بگیرد؛ و درد نردبانی است که آن سویش تو ایستاده ای برای در آغوش کشیدنم؛ اما من آدم متوسطی هستم و بیش از آن چه باید، خودم را درگیر نمی کنم؛ با هیچ چیز. در بهشت هم حسرتم را فقط آه می کشم. تن نمی کوبم به دیواره ها که درد، مرا به تو برساند.

* قفسم را می گذاری در بهشت تا تاب خوردن برگ ها، تا سایه های بی نقص درختان انبوه دیوانه ام کند؛ تا دست از لای میله ها بیرون کنم؛ تا دستم لای میله ها زخم شود و زخم، دالانی است که در پایانش تو ایستاده ای برای در آغوش کشیدنم؛ اما من آدم متوسطی هستم و خود را در گیر نمی کنم؛ با هیچ چیز. در بهشت هم هوسم را فقط نگاه می کنم و دستم را زخمی هیچ آرزویی نمی کنم.

* با من چه باید بکنی که به میله هایم، به فضای تنگم، به دیواره ها، آن چنان مانوسم که اگر در بگشایی پر نخواهم زد؟² بال هایم چیده نیست؛ پایم به چیزی بسته نیست که نیازی به این همه نیست. در من خاطره ی درخت مرده است. آبی رنگ امسال نیستو واژه ی آسمان مرا یاد هیچ چیز نمی اندازد. من صحنه را سال هاست ترک کرده ام.

* صحنه آماده بود. گفتی تماشاگران بنشینند. ردیف ردیف، صف به صف تماشاگران نشستند. رقبای من که پیش از من برای نقش اول انتخابشان کرده بودی و نتوانسته بودند و نکشیده بودند، نشستند. چشم دوختند به صحنه و من پشت پرده چه حالی داشتم.

* کوه ها سر در هم پچ پچ کنان؛ دریاها دامن در دامن غرش کنان؛ فرشته ها بال در بال و آسمان آن بالا... نخوت از چشم هایشان می بارید و هیچ کدام باور نداشتند که کسی بتواند؛ که کسی نقش اول باشد. وقتی که آن ها باخته اند، وقتی که آن ها کنار رفته اند.

گفتی: "وقتش نزدیک است؛ آماده باش!" گفتم: "نه تنها من، نه فقط آن ها که آن سویند، تو حتی خودت هم می دانی که می افتم، وَ لَم نَجِد لَهُ عَزماً."³ گفتی: "می دانم آنچه نمی دانند⁴، آماده باش!" یادم هست گریه می کردم. شاید برای اولین بار. گفتی: "پرده بالا رفته است." و من هنوز گریه می کردم.

کوه گفت: "این کوچک؟" آسمان گفت: "این فرودست؟" فرشته ها گفتند: "خون می ریزد!"⁵ و تو حتی خودت گفتی: "این ستمکار نادان!"⁶ و رقبای من همه خندیدند. من ایستاده بودم آن وسط. رو به روی همه ی ذراتی که برای من آفریده شده بودند و کنجکاوانه سرک می کشیدند تا بدانند چرا برترم. ایستاده بودم آن وسط و خیلی ترسیده بودم. خودم حتی نمی دانستم ظالم و خون ریزم، فراموشکار و عجول یا آن چیز دیگری که فقط او می داند. ایستاده بودم تا روح دمیده در من را تماشا کنند و شرم روی پیشانی ام عرق می کرد. شرم نقشی که می دانستم توانش در من نیست؛ نمایشی که می دانستم کار من نیست. لم نجد له عزماً در من تکرار می شد. هزاران بار! و نمی فهمیدم چرا با من چنین می کند اگر دوستم می دارد. تماشای حقارت من و فرو افتادنم آیا لذتی دارد؟ و نیشخندهای تمسخر بود که از لب ذرات می بارید. حتی فکر کردم این بازی است.⁷ فکر کردم من مهره ی بازی شده ام، برای اینکه بخندند، برای اینکه... و نبود و صدایت آمد که گفت: "بار را بگذارید."⁸

ناگهان شانه های خردم سنگین شد. نفس در سینه ی هستی حبس بود. لب ها روی نیشخند، همان طور خشک شده بودند و من آن زیر، آن پایین، رنجی سترگ را عرق می ریختم. زانوانم آماده ی تا شدن بودند و فرو افتادن. گفتی: "حالا بیا!" نمایش آغاز شده بود و نقش من –نقش اول- همین چند گام بود که باید بر می داشتم. حتی ایستادن با آن فشار روی گرده ها ناممکن می نمود چه برسد به پیش رفتن.

تو گفتی: "بیا" و عجیب بود که گفتم: "لبیک!" راه افتادم که بیایم و همان لحظه زانوانم شکست و خاک را لمس کرد و خاک را لمس کردم. ذرات خیره خیره مرا می پاییدند. نفس ذر سینه ی هستی حبس بود. افتاده بودم آیا؟ تمام بود؟ رد شده بودم یا هنوز نمایش دنباله داشت؟ زانوانم را آهسته از خاک جدا کردم. دوباره برخاستم و بار هنوز آن جا بود؛ روی شانه های ترد من! عجیب بود؛ تا ایستادم نیشخندها محو شد، نفس ها آزاد شد و ذرات فریاد زدند: "تبارک الله احسن الخالقین!"⁹ فریادشان از صدای شکستن استخوان طاقت من زیر ثقل بار بیشتر بود.

من گیج بودم. کجای این منظره ی رقت آور این همه با شکوه بود که بر چشم ها و لب ها حیرت و تحسین نشسته بود؟ عجیب بود که تو دوباره گفتی: "بیا!" عجیب بود که دوباره گفتم: "لبیک!" و باز مثل مورچه ای زیر سنگینی نانی بزرگ تر از دهان خودش، افتادم و برخاستم. باز همهمه شد؛ باز گفتند: "تبارک الله!" من لای همهمه ها صدایت را شنیدم که به همه شان گفتی این بود آنچه می دانستم. گیج تر شدم. افتادنم را می دانستی یا برخاستنم را؟ نقش اول نمایشت همین بود؟ همین که با اینکه می دانم که می شکنم بار را برمی دارم؟ همین که می افتم و باز برمی خیزم؟ همین که با تن نحیفی که هییچ تناسبی با کوه ندارد می گویم لبیک؟ همین شکوه رنج سترگ من؟

* تماشاچیان هنوز نشسته اند؛ درست همان جا؛ ولی من صحنه را سال هاست ترک کرده ام... گریخته ام. آخرین باری که افتادم روی خاک دیگر برنخواستم. تو مدام صدایم می کنی که بیایم جلو... که این صحنه را تمام کنم؛ ولی من...

رمضان که می شود صدایت را بلند می کنی؛ بلند و بلندتر... من بیشتر و بیشتر پشت پرده پنهان می شوم. تو هر رمضان قفسم را می گذاری در بهشت تا هوس کنم، ولی من... چرا رهایم نمی کنی؟ می خواهم بچرم؟...

من هیچ مولای کریمی را بر بنذه ی زشتکارش صبورتر از تو بر خودم ندیده ام...¹⁰

1. ای مردم همانا درهای بهشت در این ماه باز است؛ خطبه ی پیامبر پیش از رمضان

2. مفاتیح الجنان، مناجات تائبین.

3. سوره طه: آیه 115 "و لقد عهدنا الی آدم من قبل فَنَسِیَ و لم نجد له عزماً"

4. سوره بقره: آیه 30 "انّی اعلم ما لا تعلمون"

5. سوره بقره: آیه 30 "قالوا أ تجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء"

6. سوره احزاب: آیه 72 "انّه کان ظلوماً جهولاً"

7. سوره مومنون: آیه 115 "أ فحسبتم أنما خلقناکم عبثاً"

8. سوره احزاب: آیه 72 "حملها الانسان"

9. سوره مومنون: آیه 14

10. مفاتیح الجنان، دعای افتتاح

انتهانامه:

* سلام... دلم برای همه تنگ شده... ببخشید که اومدین و نیومدم

* می دونم ماه رمضون یک ماهه که تموم شده ولی دلتنگی من برای از دست دادنش نمی ذاره که فراموشش کنم... امسال اصلا از خودم راضی نبودم! هیچ بودم، هیچ هیچ... وقتی این متن رو دیدم و خوندم فقط حال و هوای خودم جلوی چشمام بود...

شدم جغد؟!

sosoyesetare — Fri, 14 Aug 2009 11:57:18 GMT

ای بابا...

دل تو هیچ...

حال اون خوش....

ای بی مروت!!!

* به مهسا می گم شدم جغد!!! تو این مدت خبر خوبی بهش ندادم... دونه دونه امیدهاش رو ناامید کردم... نمی دونم شاید این وسط طلسمی وجود داره که خبر نداریم!!! ولی مگه قدرتی بالاتر از قدرت خدا هم وجود داره؟! اما خدا تو این دنیا قانون هایی گذاشته.... نکنه با یکی از این قانون ها طلسم شدیم...

* دارم به مرز بی تفاوتی می رسم!!!

* کاش یه روز به همه ی سطرهای بالا بخندم...

* اعصاب دلم خورده........

الهم عجل لوليك الفرج

sosoyesetare — Fri, 07 Aug 2009 13:14:18 GMT

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی

چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن ، تبر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام

دوباره صبح ، ظهر نه غروب شد نیامدي

يه روز نو

sosoyesetare — Fri, 07 Aug 2009 13:11:18 GMT

!!! سلام به اون که تو دلم درخشید من دیگه دوست ندارم ببخشید

از چش من افتادی نازنینم دوست ندارم دیگه تو رو ببینم

!من کسی رو میخوام که نیست مثل تو، پشیمونم دوست ندارم برو

حتما بخونید

sosoyesetare — Mon, 27 Jul 2009 11:49:18 GMT

...

در تلّ زينبيّه دو ركعت نماز مي خوانم و به سمت محل‌هايي كه مي گويند محل بريده شدن دو دست حضرت عباس و نزد اهالي كربلا "كف العباس" نام گرفته مي رويم. مقام دست چپ عباس در ميان مغازه ها واقع شده است. مقام دست راست حضرت هم در چند ده قدمي آن در ميان خانه هاي مسكوني است و با حرم آن بزرگوار چند صد قدم بيشتر فاصله ندارد. بر روي هر كدام بر روي كاشي به آن مقام اشاره و دست بريده‌اي نيز نقاشي شده است. قلب آدم با ديدن اين دو مقام، از جا كنده مي شود و بر مظلوميت و غربت عباس خون مي گريد.

در مقام دست راست كه نزديكترين نقطه به فرات بوده و حتي برخي مورخين را نظر بر آن است كه به حضرت در هنگامي كه در نهر علقمه بود، حمله شد و دست راست وي هم در كنار علقمه از بدن جدا شده است هيچ اثري از علقمه كه شاخه اي از شاخه هاي فرات بوده ديده نمي شود. قول معروف اهالي كربلا آن است كه كوچه اي در كنار دست راست عباس وجود دارد، دقيقا محل عبور نهر علقمه است كه حالا خشك شده و به عبارت ديگر مسير نهر را از زير زمين عبور داده اند و اين همان آبي است كه به صورت چشمه، به دور قبر حضرت عباس مي چرخد و ماموران بعثي جز به مهمانان خاص و رسمي حكومت به ديگران اجازه بازديد از اين سرداب را نمي دهند. يكي از دوستان خرمشهري من كه موفق شده بود با دادن 50 دلار خادم حرم را راضي كند تا او را به سرداب راه بدهد براي من تعريف مي كرد وقتي به داخل شبستاني كه در زير ضريح است وارد شديم تا كمر داخل آب رفتيم و قبر را كاملا درون آب ديدم. وي مي گفت عطري كه در آن فضا به طور طبيعي پيچيده بود چنان مرا مست خود كرد كه نزديك بود از هوش بروم شنيده ام بعضي مقداري از اين آب اطراف قبر را به علامت تبرك آورده اند و به زنان نازا خورانده‌اند و به بركت عباس صاحب فرزند شده اند.

اين هم از عجايب تاريخ است. آبي كه در حسرت لب هاي عباس سوخت تا جهان خلقت برپاست زائر دلداده‌ي قبر شريف آن حضرت است و بر گرد قبر نوراني‌اش طواف عشق مي كند.

قسمتي از كتاب «از تا عشق با عشق» نوشته محمدعلي رجايی

سوم شعبان مبارك

sosoyesetare — Sat, 25 Jul 2009 20:53:18 GMT

اسماء نوزاد را پيچيده بود توي يك پارچه‌ي سفيد. محمد نوزاد را از او گرفت. در گوش راستش اذان گفت و در گوش چپش اقامه. اسمش را گذاشت شُبَير. شُبَير به عربي مي شود حسين. نوزاد پسرِ كوچك علي بود و علي براي محمد مثل هارون بود براي موسي. شُبَير پسر كوچك هارون بود.

از به دنيا آمدن حسين هفت روز گذشته بود كه اسماء دوباره بردش پيش محمد. پدربزرگ براي نوزاد گوسفند قرباني كرد و هم وزن موهاي سرش نقره صدقه داد. اسماء باز هم گريه ي محمد را ديد. اينبار طاقت نياورد؛ نتوانست نپرسد. پرسيد: "اين گريه براي چيست؟ هم امروز و هم روز تولد؟" گفت: "گريه مي كنم براي نوه ام. روزي مي آيد كه يك عده ستم‌كار از بني‌اميه او را مي‌كشند."

حسين را فاطمه شير نداد. نه فاطمه، نه هيچ زن ديگر. وقتي كه به دنيا آمد، فاطمه شير نداشت كه به او بدهد. هيچ زني هم پيدا نشد كه دايه‌اش بشود. محمد انگشتش را در دهان حسين مي‌گذاشت. او مي‌مكيد و اين مكيدن براي دو سه روزش كافي بود. گوشت و خون حسين مي روييد از گوشت و خون محمد.

فاطمه خواب است. حسين گريه مي‌كند. يك‌دفعه گهواره شروع مي‌كند به تكان خوردن. صداي لالايي شنيده‌مي‌شود. حسين آرام مي‌گيرد. ماجرا را كه براي محمد تعريف مي‌كنند، مي‌گويد: "جبرئيل بوده، جبرئيل امين."

حسين زبان باز نمي‌كرد. كمي دير شده بود. محمد مي‌خواست نماز بخواند . تكبير گفت؛ حسين هم مي خواست بگويد اما نتوانست. محمد دوباره تكبير گفت؛ حسين باز هم نتوانست درست بگويد. محمد هفت بار تكبيرش را تكرار كرد تا حسين توانست بگويد الله اكبر. از آن روز هفت تكبير براي شروع نماز مستحب شد.

منبع: کتاب آفتاب بر ني